* * *

Бывай, абуджаная сэрцам, дарагая.Чаму так горка, не магу я зразумець.Шкада заранкі мне, што ў небе дагараеНа ўсходзе дня майго, якому ружавець.

Ці помніш першае нясмелае прызнанне?..Над намі жаўранкам звінеў і плакаў май.Назаўтра золкае, туманнае світанне,Суровы позірк твой і мой нямы адчай.

Пайшла ты, любая, пад гоман жоўтых сосен,Пайшла, маўклівая, пад хваль жытнёвых шум,Туды, дзе гойдала зялёнае калоссеНа сцежках ростані мой адзінокі сум.

Пайшла за ціхія, далёкія прасторыСвітальнай зоркай ты, што гасне ў сіняве.Душы пакрыўджанай гарачыя дакорыСлязой халоднаю застылі на траве.

Пайшла, пакінуўшы мне золкі і туманы,Палынны жаль смугой ахутаных дарог,Каб я хвілінны боль і горыч гэтай раныГадамі ў сэрцы заглушыць сваім не мог.

Пайшла, ніколі ўжо не вернешся, Алеся.Бывай, смуглявая, каханая, бывай.Стаю на ростанях былых, а з паднябессяСамотным жаўранкам звініць і плача май.

Бывай, абуджаная ў сэрцы, дарагая.Твой светлы вобраз панясу я па жыцці.На ўсходзе дня майго заранка дагарае,Каб позна вечарам на захадзе ўзысці.